Jezuita, filozof, profesor, spowiednik królowych, przeciwnik filozofii oświecenia
Urodzony 10 czerwca 1687 roku w Prusach. W 1702 roku, po ukończeniu klasy retoryki, wstąpił do zakonu jezuitów. Nowicjat odbył w Krakowie, a następnie w latach 1704–1707 studiował filozofię w Kolegium Jezuickim w Lublinie pod kierunkiem wybitnego wykładowcy Andrzeja Ozgi. Po ukończeniu studiów teologicznych w Krakowie (1711–1715) i przyjęciu święceń kapłańskich w 1714 roku, kontynuował formację zakonną w Jarosławiu.
Jan Radomiński był cenionym nauczycielem i profesorem w wielu kolegiach jezuickich: w Krośnie, Samborze, Ostrogu, Poznaniu i Kaliszu. Wykładał filozofię, matematykę, Pismo Święte i teologię polemiczną, pełnił także funkcje prefekta szkół i kościoła. W latach 1718–1732 był związany głównie z klasztorem jezuitów w Poznaniu i Kaliszu.
Od 1732 roku przebywał we Francji, gdzie został spowiednikiem królowej Katarzyny z Opalińskich Leszczyńskiej – żony Stanisława Leszczyńskiego, króla Polski, księcia Lotaryngii i Baru. Po ślubie ich córki Marii Leszczyńskiej z królem Francji Ludwikiem XV (1725), Radomiński dołączył do królewskiego dworu w Chambord, a później w Lunéville i Wersalu, gdzie był duchowym przewodnikiem królowej Francji.
Odegrał ważną rolę w tzw. parti dévot – konserwatywno-religijnym kręgu królowej, który opowiadał się za tradycyjnymi wartościami katolickimi i pozostawał w opozycji do środowisk filozofów Oświecenia (m.in. Woltera, Diderota, d’Alemberta) i ich protektorki Madame de Pompadour. Jako spowiednik królowych i członek dworu francuskiego był również sędzią Trybunału Królewskiego Ludwika XV. Zmarł 18 stycznia 1756 roku w Wersalu.