hydrotechnik, meliorant, profesor nauk technicznych, rektor WSR w Lublinie, prekursor ochrony gleb przed erozją
Urodził się 13 sierpnia 1911 r. w Lublinie. Był absolwentem Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Staszica, które ukończył w 1930 r. Następnie studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej Politechniki Warszawskiej, gdzie w 1936 r. uzyskał dyplom inżyniera. Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. jako oficer rezerwy – uczestniczył w bitwie pod Kockiem w zgrupowaniu gen. Kleeberga.
Po wojnie związał się z Lublinem i środowiskiem akademickim. Od 1946 r. był asystentem na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, a w 1949 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Politechnice Wrocławskiej. W kolejnych latach rozwijał działalność naukową i dydaktyczną na UMCS, Wyższej Szkole Rolniczej, a następnie na Akademii Rolniczej w Lublinie. Stopień docenta uzyskał w 1954 r., tytuł profesora nadzwyczajnego – w 1957 r., a profesora zwyczajnego – w 1964 r.
Był organizatorem i wieloletnim kierownikiem Zakładu i Katedry Melioracji. Pełnił liczne funkcje administracyjne: prodziekana, dziekana Wydziału Rolnego, prorektora, a w latach 1959–1965 – rektora Wyższej Szkoły Rolniczej. Od 1979 r. do śmierci kierował także Oddziałem Instytutu Melioracji Użytków Zielonych w Lublinie.
Prof. Ziemnicki prowadził badania z zakresu inżynierii wodnej, gospodarki wodnej i ochrony środowiska. Był twórcą tzw. lubelskiej szkoły erozyjnej – pierwszej w Polsce koncepcji kompleksowej ochrony gleb przed erozją. Jako naukowiec zrealizował wiele projektów rekultywacji i melioracji terenów zdegradowanych, a jego działalność miała ogromny wpływ na rozwój rolnictwa i inżynierii środowiska w Polsce.
Był autorem 94 prac naukowych, 67 artykułów, 10 podręczników i skryptów akademickich. Wypromował 14 doktorów i kierował dziesiątkami prac magisterskich. Wykładał m.in. melioracje rolne, gospodarkę wodną i mechanizację robót melioracyjnych. Działał aktywnie w wielu organizacjach naukowych i zawodowych – był m.in. członkiem Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN, Komitetu Zasobów Przyrody PAN oraz wiceprezydentem Komisji Sedymentacji Międzynarodowego Towarzystwa Hydrobiologicznego.
Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a także tytułem „Zasłużony Nauczyciel PRL”.
Zmarł 3 kwietnia 1979 r. w Lublinie, w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Na budynku przy ul. Leszczyńskiego 7, gdzie prowadził działalność naukową i dydaktyczną, znajduje się tablica pamiątkowa poświęcona jego pamięci.