literat, poeta, reżyser teatralny, redaktor, jeden z ostatnich przedstawicieli awangardy lubelskiej
Urodził się 7 stycznia 1920 roku w Jekaterynosławiu (ob. Dnipro, Ukraina). W 1922 roku wraz z matką zamieszkał w Lublinie. Był absolwentem Państwowego Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Lublinie (1938), gdzie wyróżniał się szczególnymi zdolnościami humanistycznymi. Już jako uczeń redagował międzyszkolne pismo „W słońce”, a swoje utwory publikował m.in. w „Kuźni Młodych” i tygodniku „Pion”.
W 1938 roku zdobył I nagrodę Polskiej Akademii Literatury w ogólnopolskim konkursie poetyckim dla maturzystów. Rok później ukazał się jego debiutancki tomik Śpiew pierwszy, który zamknął ważny rozdział w historii lubelskiej poezji międzywojennej. Józef Czechowicz – jego mistrz i mentor – pisał w recenzji Awangarda idzie dalej, że Pleśniarowicz kontynuuje i rozwija idee poetyckie pokolenia awangardy lubelskiej.
W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Lublinie i Nałęczowie. Pracował w szkolnictwie i spółdzielczości rolniczej, był związany z ruchem oporu – działał w strukturach Batalionów Chłopskich.
Po wojnie rozpoczął pracę w Resorcie Kultury i Sztuki PKWN, a następnie w Polskim Radiu i lubelskiej prasie. W latach 1948–1950 był kierownikiem artystycznym i reżyserem Zespołu „Żywego Słowa” Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”, wykładał również w szkole instruktorów teatralnych w Lublinie.
Uzupełnił wykształcenie teatralne, studiując w Instytucie Teatralnym Sorbony oraz odbywając staż reżyserski w paryskim Théâtre National Populaire. Od lat 50. na stałe związał się z Teatrem im. Wandy Siemaszkowej w Przemyślu, gdzie przez dwie dekady pełnił funkcję kierownika literackiego i reżysera.
Był także aktywnym publicystą, krytykiem i redaktorem. Należał do redakcji „Kameny”, gdzie współtworzył regionalne edycje pisma w Rzeszowie i Lublinie, pozostając mocno związany z lubelskim środowiskiem literackim przez całe życie.
Zmarł 13 stycznia 1978 roku w Przemyślu.