Herb przedstawia klasyczną kompozycję heraldyczną zbudowaną z tarczy, hełmu, korony, klejnotu (elementu ponad koroną), oraz ozdobnych labrów po bokach. Dominującymi kolorami są niebieski, biały, czarny i złoty. Elementy szczegółowe: 1. Tarcza herbowa: Kolor tła tarczy: intensywnie niebieski. Kształt tarczy: tradycyjny gotycki, zwężający się ku dołowi z delikatnie zaokrąglonymi bokami. Elementy w tarczy: Na środku tarczy znajduje się czarny kruk (symboliczny ptak) zwrócony w lewo (z punktu widzenia widza), czyli heraldycznie w prawo. Kruk trzyma w dziobie złoty pierścień, który błyszczy kontrastowo na tle ciemnego upierzenia ptaka. Kruk stoi jedną nogą na złotym krzyżu kawalerskim, który jest prosty, o równej długości ramionach, lekko rozchodzących się na końcach. Pod krzyżem widnieje biała podkowa, skierowana otwartą częścią ku górze. Podkowa ma czarne kropki (gwoździe), co podkreśla jej szczegółowość i autentyczność. 2. Hełm, korona i klejnot: Nad tarczą znajduje się stalowy hełm rycerski z kratownicą, ustawiony frontalnie. Na hełmie osadzona jest złota korona z czerwonymi, zielonymi i niebieskimi kamieniami szlachetnymi. Z korony wyrasta klejnot: czarny kruk w locie, zwrócony heraldycznie w prawo (czyli w lewo z punktu widzenia widza), trzymający złoty pierścień w dziobie. 3. Labry (ozdobne wstęgi po bokach hełmu): Labry są niebiesko-białe, fantazyjnie rozwiane na boki i lekko ku dołowi. Tworzą one bogaty, dekoracyjny ornament przypominający liście akantu lub falujące pióra. Znaczenie symboli: Kruk – mądrość, spryt, czujność i symbol nieustannego strzeżenia dobra rodu. Złoty pierścień – oznacza wartość, godność, zasługi, a także symbol może wskazywać na wierność i wieczność. Podkowa – szczęście, ochrona, powodzenie w życiu i na wojnie. Krzyż kawalerski – symbol odwagi, walki w obronie wiary lub wartości chrześcijańskich. Dodatkowy kontekst: Herb Ślepowron był używany przez wiele rodów szlacheckich w dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych i estetycznie zrównoważonych herbów w polskiej heraldyce.

Rzączyński Gabriel (1644-1737)

jezuita, wybitny pedagog, przyrodnik i geograf doby baroku, autor cenionych dzieł z zakresu historii naturalnej, wykorzystywanych w edukacji zakonnej i świeckiej

Urodził się 6 lipca 1664 r. na Podlasiu. Do zakonu jezuitów wstąpił w 1682 r., odbywając nowicjat w Krakowie. Seminarium nauczycielskie ukończył w Kolegium Jezuickim w Lublinie, gdzie następnie również wykładał. Szkoła ta, jako jedna z najważniejszych instytucji edukacyjnych prowadzonych przez zakon, odegrała kluczową rolę w jego formacji intelektualnej. Studiował logikę, fizykę, matematykę oraz teologię, przygotowując się do roli nauczyciela i naukowca. W 1695 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

Przez kolejne dekady był aktywnie związany z edukacją jezuicką, wykładając w kolegiach w Toruniu, Poznaniu, Lublinie, Łucku, Sandomierzu, Lwowie i Gdańsku. W 1717 r. został mianowany rektorem Kolegium w Ostrogu, a w 1724 r. przeniósł się do Gdańska, gdzie w Kolegium na Starych Szkołach pełnił funkcje duszpasterskie i administracyjne, pełniąc także rolę doradcy rektora.

Gabriel Rzączyński był wybitnym erudytą, łączącym wiedzę przyrodniczą z humanistyką. Jego najważniejsze dzieło, opracowywane przez ponad trzydzieści lat i ukończone w 1721 r., nosiło tytuł Historia naturalis curiosa Regni Poloniae. W 1736 r. opublikował w Gdańsku kolejny tom – Auctarium historiae naturalis, zawierający szczegółowe opisy z zakresu geografii, botaniki, zoologii i antropologii. Obie publikacje cieszyły się uznaniem, były wykorzystywane jako podręczniki w szkołach jezuickich i pijarskich, a także zostały wysoko ocenione przez Komisję Edukacji Narodowej.

Gabriel Rzączyński zmarł 12 listopada 1737 r. w Gdańsku, pozostawiając po sobie dorobek o trwałej wartości naukowej i pedagogicznej.

Bibliografia

  1. Polski Słownik Biograficzny, t. 33, Kraków: PAN, 1991.
  2. Grzebień, Ludwik (red.). Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564–1995, Kraków: WAM, 1996.
  3. Stasiewicz-Jasiukowa, Zofia. Gabriel Rzączyński – życie i dzieło, Warszawa: IHN PAN, 2004.
  4. Litak, Stanisław. Szkolnictwo jezuickie w Polsce XVII wieku, Lublin: TN KUL, 1990.
Strona tytułowa książki napisana w języku łacińskim, wykonana w stylu typowym dla XVIII wieku. Tło ma kolor kremowy z lekkim efektem starzenia (żółknięcie papieru). Całość to drukowany tekst, bez ilustracji, pełen dużych liter, różnych rozmiarów i typografii – z wyróżnieniem najważniejszych sekcji. Brak ramek i ozdobników poza jednym ciągiem znaków dekoracyjnych pod nazwiskiem autora.
Układ i treść (transkrypcja):Dużymi literami na samej górze, centralnie:HISTORIA
NATURALIS
CURIOSAPoniżej, mniejszymi, ale nadal dużymi literami:REGNI POLONIÆ,
MAGNIDUCATUS LITVANIÆ,
ANNEXARUMq; PROVINCIARUM,
IN TRACTATUS XX DIVISADalszy opis dzieła wyjaśnia źródła i sposób opracowania:Ex
Scrip toribus probatis, servata primigenia eorum
phrasí in locis plurimis, ex M. S. S. variis, Testibus oculatis,
relationibus fide dignis, experimentis,
DESUMPTAAutorstwo zaznaczone poniżej:Operâ P. GABRIELIS RZACZYNSKI Soc. JESU.Niżej znajduje się linia ozdobna z dekoracyjnymi znakami przypominającymi gwiazdki i krzyżyki.Na samym dole miejsce i rok wydania:SANDOMIRIÆ
Typis Collegii Soc. JESU. Anno 1721.Elementy graficzne:Brak obrazów.Jedyną ozdobą jest poziomy ciąg znaków dekoracyjnych między autorem a miejscem druku (symboliczna linia ozdobna, pełniąca rolę graficznego separatora).Widoczna pieczęć biblioteczna w dolnej części strony – częściowo rozmazana, sugeruje instytucjonalne pochodzenie egzemplarza (np. z biblioteki akademickiej lub zakonnej).Znaczenie:Jest to strona tytułowa dzieła „Historia Naturalis Curiosa” autorstwa ojca Gabriela Rzączyńskiego, jezuity, które ukazało się drukiem w 1721 roku w Sandomierzu. Dzieło to jest jednym z najważniejszych wczesnonaukowych opisów przyrody, kultury i cudowności z terenów ówczesnej Rzeczypospolitej (Korony i Litwy). Tekst oparty został na licznych źródłach pisanych i świadectwach naocznych.

Znani Absolwenci