matematyk
Matematyk, wykładowca akademicki i działacz społeczny, związany z Warszawą i Lublinem. Absolwent gimnazjum w Lublinie, przez ponad trzy dekady kształcił pokolenia studentów jako profesor geometrii i analizy matematycznej w stołecznych uczelniach, jednocześnie angażując się w działalność filantropijną.
Urodził się 13 września 1814 r. w Piszczu. Edukację rozpoczął w Łukowie, a następnie kontynuował w Lublinie, gdzie w 1836 r. uzyskał patent ukończenia gimnazjum. Dzięki uzyskanym stypendiom wyjechał na studia matematyczne i fizyczne do Rosji. Kształcił się najpierw w Instytucie Pedagogicznym w Moskwie, a następnie na Uniwersytecie Petersburskim, uzyskując w 1840 r. stopień kandydata filozofii. Jego formacja naukowa łączyła ścisłą wiedzę z szerokimi zainteresowaniami humanistycznymi.
Po powrocie do Królestwa Polskiego związał się z Warszawą. Wykładał geometrię analityczną i wykreślną w Szkole Sztuk Pięknych, a od 1862 r. w nowo powstałej Szkole Głównej Warszawskiej. Stopniowo awansował w hierarchii akademickiej: w 1864 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1867 r. został mianowany profesorem zwyczajnym. Ceniony za klarowność wykładu i solidność naukową, odegrał istotną rolę w kształtowaniu środowiska matematycznego w Królestwie Polskim. W 1871 r., po trzydziestu latach nieprzerwanej pracy dydaktycznej, przeszedł na emeryturę.
Poza pracą naukową aktywnie uczestniczył w działalności Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, wspierając inicjatywy pomocowe dla ubogiej młodzieży i rodzin akademickich. Choć nie pozostawił po sobie znaczących prac drukowanych, jego wkład w edukację i organizację życia naukowego w drugiej połowie XIX wieku był szeroko uznawany.
Zmarł 25 grudnia 1877 r. w Warszawie.
Bibliografia
Archiwum Szkolne I LO im. Stanisława Staszica w Lublinie.
„Kurier Warszawski”, nr 298/1877.
J. Maternicki, Szkoła Główna Warszawska (1862–1869), Warszawa 1966.
R. Wysocki, Matematycy polscy XIX wieku, Kraków 1985.
Encyklopedia PWN, t. 3, Warszawa 1974.