Adwokat, prezydent Lublina, działacz społeczny i samorządowy, ofiara niemieckiego nazizmu
Urodził się 31 grudnia 1875 roku we wsi Włostowice (obecnie część Puław), w rodzinie Hipolita – organisty w Puławach – i Pauliny z Czerniewskich. Ukończył w 1899 roku Gimnazjum Męskie w Lublinie (LGM), a następnie prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1903). Po odbyciu aplikacji adwokackiej w Lublinie, w 1908 roku został wpisany na listę adwokatów przysięgłych i otworzył własną kancelarię.
Już w okresie I wojny światowej zaangażował się w działalność społeczną i obywatelską. W 1915 roku przystąpił do Miejskiego Komitetu Obywatelskiego w Lublinie, współtworzył sądownictwo obywatelskie i Milicję Obywatelską, a od września do listopada tego roku pełnił obowiązki sędziego Trybunału Lubelskiego.
13 grudnia 1916 roku został wybrany radnym miejskim, a 28 grudnia – prezydentem Lublina. Kierował miastem w trudnym okresie końca okupacji austro-węgierskiej i przełomu niepodległościowego. Dbał o rozwój oświaty, pomoc społeczną, organizację administracji miejskiej, a także działania o wymiarze symbolicznym – w 600-lecie nadania Lublinowi praw miejskich wnioskował o upamiętnienie Władysława Łokietka oraz odzyskanie dawnych ksiąg grodzkich z Wilna. W 1918 roku, po zerwaniu stosunków z władzami okupacyjnymi, został odwołany z funkcji prezydenta miasta.
W 1919 roku przeniósł się wraz z rodziną do Zamościa, gdzie założył kancelarię adwokacką. Specjalizował się w prawie cywilnym, obsługiwał m.in. Ordynację Zamojską. Angażował się aktywnie w życie publiczne – był radnym miejskim i sejmikowym, działaczem Stronnictwa Narodowego, prezesem Towarzystwa Prawniczego, członkiem Rady Adwokackiej, organizatorem aplikacji adwokackich. Inicjował i wspierał wiele organizacji społecznych i kulturalnych, m.in. Towarzystwo Przyjaciół Zamościa, Macierz Szkolną, Ligę Obrony Powietrznej Państwa. Z zamiłowania był muzykiem – grał na skrzypcach i fortepianie, prowadził chóry, działał w Lubelskim Towarzystwie Muzycznym jako wiceprezes.
Aresztowany przez Gestapo 19 czerwca 1940 roku, został uwięziony w Rotundzie Zamojskiej, następnie na Zamku w Lublinie, a potem deportowany do obozów koncentracyjnych Sachsenhausen i Dachau, gdzie zginął 11 kwietnia 1941 roku.
Wacław Bajkowski był żonaty z Konstancją Dobrowolską (1874–1956), z którą miał troje dzieci: Jana (1905–1942), Zofię (1907–1996) i Tadeusza (1915–1999).
Jego imieniem nazwana została ulica w Lublinie, a postać Wacława Bajkowskiego przywoływana jest jako wzór samorządowca i prawnika oddanego sprawom publicznym.