Archiwista, historyk Lublina, popularyzator jego dziejów
Urodził się 22 sierpnia 1878 roku w Lublinie, w rodzinie Sergiusza Riabinina i Pauliny z Goetzów. Choć z pochodzenia był Rosjaninem, całe dorosłe życie związał z Polską, zwłaszcza z Lublinem – miastem, któremu poświęcił swoje badania historyczne i archiwistyczną pasję.
W latach 1880–1894 uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie (LGM), gdzie jego nauczycielem był m.in. znany badacz i kolekcjoner Hieronim Łopaciński. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia, a szczególnie postępującą głuchotę, kontynuował edukację w IV Gimnazjum Klasycznym w Moskwie. W 1901 roku rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Moskiewskim, które ukończył w 1904 r. z wyróżnieniem, jako prymus.
W latach 1904–1918 pracował w Archiwum Głównym Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Moskwie, gdzie zajął się porządkowaniem tzw. Archiwum Królestwa Polskiego – akt władz Rzeczypospolitej wywiezionych z Warszawy po 1794 r. Dzięki jego skrupulatnej pracy archiwistycznej możliwy był późniejszy zwrot wielu tych cennych dokumentów do Polski. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej, do 1921 r., przebywał na Ukrainie, gdzie pracował w biurze statystycznym w Mariupolu.
Po powrocie do Polski w 1921 r. rozpoczął pracę w Archiwum Państwowym w Kielcach, a następnie – już na stałe – w Archiwum Państwowym w Lublinie, gdzie w latach 1928–1938 pełnił funkcję kustosza. Jako archiwista nie tylko porządkował i zabezpieczał zbiory, ale także prowadził intensywne badania historyczne, koncentrując się przede wszystkim na dziejach Lublina. Jego prace miały charakter popularyzatorski i naukowy – był uznanym znawcą archiwów miejskich i historii lokalnej.
Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie, a jego zaangażowanie w badania lokalne i ich udostępnianie społeczności akademickiej i mieszkańcom przyniosło mu duże uznanie. W uznaniu zasług odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi (1932) oraz Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (1938).
Żył skromnie i cicho – mieszkał wraz z rodziną w kamienicy przy ul. Złotej 3 w Lublinie, obecnie siedzibie Muzeum Józefa Czechowicza. Z żoną Taisą z domu Krapiwun miał syna Sergiusza, późniejszego badacza przyrody i poetę.
Zmarł 20 lipca 1942 roku w Lublinie. Spoczywa na cmentarzu prawosławnym przy ul. Lipowej. Pozostał w pamięci jako niestrudzony badacz archiwaliów i dziejów Lublina – człowiek, który z pietyzmem dokumentował przeszłość miasta, które stało się jego duchową ojczyzną.