prawnik, oficer Armii Krajowej, partyzant, działacz konspiracyjny
Urodził się 30 listopada 1914 r. w Piaskach pod Lublinem. W 1935 r. ukończył Prywatną Szkołę Filologiczną im. Stanisława Staszica w Lublinie, a następnie podjął studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, jednocześnie pracując w Zarządzie Miejskim. Był członkiem korporacji akademickiej „Astrea”. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy w Tomaszowie Lubelskim.
W kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w 5. kompanii karabinów maszynowych w obronie Warszawy. Za odwagę został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji stolicy powrócił do Lublina i natychmiast włączył się w działalność konspiracyjną. Wraz z innymi członkami środowiska akademickiego założył grupę „Żołnierze Armii Polskiej”, która z czasem została włączona do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Używał pseudonimów „Nerwa” i „Ganasz”.
Od 1942 r. pełnił funkcję oficera broni w Rejonie Motycz, a następnie adiutanta Komendanta Obwodu AK Lublin – Powiat. W 1943 r. zorganizował i objął dowództwo nad specjalnym lotnym oddziałem partyzanckim, który prowadził działania przeciwko niemieckim siłom okupacyjnym i kolaborantom. Oddział ten został później włączony jako II pluton 8 Pułku Piechoty AK, a w czasie akcji „Burza” przekształcił się w II kompanię tej jednostki.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej i rozbrojeniu jego oddziału, Rokicki nie ujawnił się jako żołnierz AK. Przez krótki czas przebywał na Ziemiach Zachodnich, a następnie wrócił do Lublina, gdzie pracował w przedsiębiorstwach budowlanych aż do emerytury.
Za zasługi bojowe i patriotyczną działalność konspiracyjną został odznaczony Krzyżem Walecznych, Orderem Virtuti Militari oraz Krzyżem Partyzanckim.
Zmarł 8 sierpnia 1988 r. w Lublinie.