Poeta, prozaik, publicysta, tłumacz, konspirator i uczestnik powstania listopadowego.
Urodził się 13 sierpnia 1807 roku w Kamiennej Górze pod Rawą Ruską w Galicji, w rodzinie ziemiańskiej. W 1827 roku ukończył Szkołę Wojewódzką w Lublinie, a następnie podjął studia orientalne w Liceum Richelieu w Odessie. Już jako młody człowiek zaangażował się w ruchy patriotyczne i niepodległościowe.
W 1830 roku wziął udział w powstaniu listopadowym, gdzie został ranny i trafił do niewoli rosyjskiej. Dzięki obywatelstwu austriackiemu został odesłany do Galicji. W latach 1835–1837 był dwukrotnie aresztowany za działalność spiskową, a po uwolnieniu wyemigrował do Francji, gdzie wstąpił do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. Z czasem związał się także z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Działał również w Belgii, Wielkopolsce i Krakowie, zawsze utrzymując kontakt ze środowiskami niepodległościowymi.
W 1848 roku uczestniczył w Zjeździe Słowiańskim w Pradze, a po jego zakończeniu osiadł na stałe w Krakowie. W latach 1849–1850 był wykładowcą literatury powszechnej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Współpracował z czasopismami „Tygodnik Literacki” (Poznań), „Czas” i „Przegląd Polski” (Kraków). Przez kilka lat był redaktorem naczelnym „Czasu” i jego dodatku literackiego. W 1873 roku został członkiem Akademii Umiejętności.
Siemieński był wszechstronnym twórcą romantycznym: poetą, nowelistą, tłumaczem, eseistą i historykiem literatury. Tworzył utwory inspirowane folklorem polskim i ukraińskim, m.in. wiersze ludowe, felietony, gawędy, a także prace edukacyjne i historyczne, jak „Wieczory pod lipą”, „Muzamerit”, „Wieczornice”, czy „Pomysły harmonii społecznej”. Tłumaczył m.in. „Odyseję” Homera (wyd. 1873) i Ody Horacego. Współpracował z pierwszą Encyklopedią Orgelbranda oraz z czasopismem „Wszechświat”.
Zmarł 27 listopada 1877 roku w Krakowie. Początkowo spoczął na Cmentarzu Rakowickim, jednak w 1881 roku jego prochy przeniesiono do Krypty Zasłużonych na Skałce.