Fotografia przedstawia portret mężczyzny w średnim wieku lub starszego, wykonany w technice sepii (brązowo-szarej tonacji), prawdopodobnie z końca XIX lub początku XX wieku. Obraz ma kształt pionowego owalu, otoczonego beżowym tłem w kształcie prostokąta. Wygląd mężczyzny: Mężczyzna ma jasną, nieco przerzedzoną fryzurę – włosy są krótkie i zaczesane do tyłu. Skóra jasna, twarz okrągła, z wyraźnymi rysami starzenia, takimi jak delikatne zmarszczki i opadnięte powieki. Dominującym elementem twarzy są bardzo bujne, gęste wąsy typu „kierownica” – szerokie i zakręcone ku bokom, gęste, ciemniejsze od włosów. Brwi są również wyraźne, ale nie tak gęste jak wąsy. Ubiór: Mężczyzna ubrany jest formalnie, co wskazuje na status społeczny lub profesjonalny charakter zdjęcia. Ma na sobie ciemny surdut (płaszcz lub marynarka) z szerokimi klapami i widocznymi guzikami. Pod spodem nosi kamizelkę i biały kołnierzyk koszuli, zapięty wysoko pod szyją, co było typowe dla mody męskiej przełomu XIX i XX wieku. Tło i styl fotografii: Tło jest jednolite i rozmyte, co skupia uwagę wyłącznie na twarzy i sylwetce mężczyzny. Fotografia wykonana w stylu atelierowym – pozowane zdjęcie portretowe, bez uśmiechu, z lekkim spojrzeniem w lewą stronę (czyli w prawo z perspektywy widza). Całość wpisana jest w owalny kadr, typowy dla dawnych fotografii portretowych (tzw. „wizytówka” – carte de visite). Charakterystyka techniczna: Zdjęcie wygląda na odbitkę na kartonie fotograficznym, z lekkimi oznakami starzenia – widoczne są plamki, zacieki i drobne uszkodzenia papieru. Podsumowanie wizualne: To formalny portret starszego mężczyzny z charakterystycznymi, dużymi wąsami, ubrany w elegancki, klasyczny strój z przełomu wieków. Styl zdjęcia i ubiór wskazują, że był to człowiek prawdopodobnie należący do wyższych sfer społecznych lub pełniący funkcję publiczną, np. urzędnika, lekarza czy naukowca.

Staczyński Konrad (1823-1894)

pianista wirtuoz, kompozytor, pedagog

Wybitny pianista-wirtuoz, kompozytor i pedagog, Konrad Staczyński odegrał istotną rolę w kształtowaniu życia muzycznego Lublina drugiej połowy XIX wieku. Jako nauczyciel i akompaniator, a także autor licznych kompozycji fortepianowych, pozostawił trwały ślad w historii edukacji muzycznej regionu.

Urodzony w 1823 r. w Przemyślu, w 1834 r. wraz z rodziną przeniósł się do Lublina. Tutaj rozpoczął naukę w Gimnazjum Gubernialnym, które ukończył w 1842 r. Równolegle rozwijał swoje zainteresowania muzyczne, pobierając lekcje gry na fortepianie u Adama Krasińskiego oraz studiując kompozycję pod kierunkiem Franciszka Synka i Jana Müllera. Nauka w gimnazjum odbywała się w realiach rosnącego nadzoru administracji carskiej, jednak szkoła zapewniała solidne podstawy humanistyczne i umożliwiała rozwój indywidualnych talentów uczniów.

Po ukończeniu nauki Konrad Staczyński pozostał w Lublinie, gdzie w 1860 r. ówczesny dyrektor gimnazjum powierzył mu prowadzenie zajęć z gry na fortepianie. Staczyński przez pół wieku związany był z lubelską sceną muzyczną – występował jako solista i akompaniator, współpracując m.in. ze Stanisławem Serwaczyńskim, Henrykiem i Józefem Wieniawskimi. Uchodził za wybitnego pedagoga; jego uczniowie kontynuowali działalność muzyczną w kraju i za granicą.

Był autorem licznych kompozycji fortepianowych, z których część ukazała się drukiem. Do najbardziej znanych należą: Mazur (1857), Mazur de salon (1848), Marsz uroczysty (1857), Marsz żałobny (1886), Polonez na orkiestrę (1886 – skomponowany na otwarcie nowego teatru w Lublinie), Polka Cyganka (1949), Pieśń bez słów oraz Do pięknej mej gwiazdy (1893). Utwory te cechują się melodyjnością i przystępnością, co zapewniło im popularność wśród odbiorców i uczniów.

Zmarł 6 kwietnia 1894 r. w Lublinie. Jego działalność, zarówno pedagogiczna, jak i artystyczna, przyczyniła się do rozwoju kultury muzycznej miasta. Jego wkład w życie kulturalne Lublina i edukację muzyczną przetrwał w pamięci środowiska lokalnego oraz w spuściźnie artystycznej jego uczniów.

Bibliografia

  1. Kronika I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica w Lublinie, tom 1: XIX wiek, s. 52.
  2. Bolesław Gromadzki, Muzycy Lubelszczyzny XIX wieku, Lublin: Wydawnictwo UMCS, 1987.
  3. „Dziennik Lubelski”, nr 84 z 7 kwietnia 1894 r., nekrolog Konrada Staczyńskiego.

Znani Absolwenci