Ziarnista, czarno-biała fotografia Adama Szelągowskiego – starszego mężczyzny o łagodnym, ale czujnym spojrzeniu. Ma krótkie, siwiejące włosy i nosi garnitur z jasną koszulą. Jego twarz jest częściowo zacieniona. W dolnym prawym rogu widoczny jest emblemat organizacyjny, prawdopodobnie związany z działalnością społeczną lub polityczną. Styl zdjęcia sugeruje wczesne lata XX wieku, wykonane najpewniej do publikacji biograficznej lub archiwalnej.

Szelągowski Adam Wiktor (1873–1961)

Historyk, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, znawca dziejów Polski i cywilizacji europejskiej

Urodził się 23 grudnia 1873 roku w Lublinie. Absolwent lubelskiego gimnazjum (LGM) z 1892 roku. Studiował historię na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie był uczniem wybitnego mediewisty Oswalda Balzera. Już w 1898 roku uzyskał doktorat, a w 1902 habilitację. W 1907 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w latach 1919–1939 był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, kierując kolejno katedrami historii społeczno-gospodarczej i nowożytnej. Jednocześnie do I wojny światowej uczył w lwowskich gimnazjach.

Reprezentował tzw. narodową szkołę historyczną, był aktywny w Towarzystwie Naukowym i Lwowskim Towarzystwie Historycznym, a także związany z ruchem narodowym i Ligą Narodową. Odbył studia zagraniczne, m.in. w Niemczech, co zaważyło na jego podejściu do historii – jako jednej z pierwszych w Polsce próbował łączyć historię polityczną z gospodarczą i cywilizacyjną.

W dorobku Szelągowskiego znajdują się liczne publikacje naukowe i podręczniki. Szczególne miejsce zajmują takie dzieła jak: Pieniądz i przewrót cen w XVI i XVII wieku w Polsce (1902), Sprawa północna w wiekach XVI–XVIII (3 tomy, 1904–1905), Najstarsze drogi z Polski na Wschód w okresie bizantyńsko-arabskim (1909), Dzieje powszechne i cywilizacji (4 tomy, 1913–1918) oraz popularne opracowania jak Rewolucja Francuska 1789–1793 (1927, wyd. 2 – 1934) i Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. Tworzenie państwa i konstytucji (1929). Jego Dzieje Polski 1849–1914 weszły do kanonu polskiej historiografii okresu zaborów.

Był również autorem nowoczesnych podręczników historii dla szkół średnich, obejmujących całość dziejów od średniowiecza po czasy współczesne. W latach 1929–1930 redagował pismo naukowe Insurrekcje, poświęcone dziejom powstań i ruchów narodowych.

W 1939 roku przeszedł w stan spoczynku, a po wojnie zamieszkał w Warszawie. Tam zmarł 3 sierpnia 1961 roku. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim, w grobie rodzinnym, gdzie spoczywają także jego córki Maria i Aleksandra.

Znani Absolwenci