Adwokat, samorządowiec, prezydent Lublina, działacz społeczny i gospodarczy
Urodzony 30 marca 1885 roku w Lublinie w rodzinie o patriotycznych tradycjach – jego ojciec był rejentem i uczestnikiem powstania styczniowego. Wczesną edukację rozpoczął w Gimnazjum Męskim w Lublinie (LGM), ale maturę uzyskał w Warszawie. Za działalność konspiracyjną został wydalony z gimnazjum, studia prawnicze ukończył w Petersburgu i Dorpacie (1912). Po powrocie do Lublina odbył aplikację i w 1918 roku uzyskał uprawnienia adwokata przysięgłego. Prowadził jedną z największych kancelarii adwokackich w mieście, specjalizując się w prawie cywilnym.
Równolegle z praktyką adwokacką rozwijał bogatą działalność społeczną i polityczną. W 1915 roku został sekretarzem Miejskiego Komitetu Obywatelskiego, w 1916 radnym, a następnie wiceprezydentem Lublina. W 1918 roku objął urząd prezydenta miasta i pełnił go w burzliwym okresie odzyskiwania przez Polskę niepodległości. Sprawując funkcję prezydenta i później przez osiem lat prezesa Rady Miejskiej (1919–1927), zyskał opinię kompetentnego, rzeczowego i energicznego samorządowca.
Jego działalność obejmowała szerokie spektrum spraw miejskich – od wodociągów i aprowizacji po rozbudowę szpitali, ulic i komunikacji. Był współtwórcą strategicznego planu urbanistycznego i inicjatorem zaciągnięcia pożyczki inwestycyjnej od amerykańskiego Towarzystwa Ulen & Co. na rozwój infrastruktury komunalnej Lublina. Wspierał też rozwój kulturalny miasta, m.in. uczestnicząc w przejęciu Teatru Miejskiego przez miasto i pełniąc funkcję prezesa Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego.
Był aktywny w organizacjach społecznych i patriotycznych: prezes Ochotniczej Straży Pożarnej, prezes Klubu Sportowego „Lublinianka”, członek Polskiego Związku Zachodniego, współzałożyciel Rady Szkolnej m. Lublina. W 1920 roku zaangażował się w prace Wojewódzkiego Komitetu Obrony Narodowej podczas wojny polsko-bolszewickiej. Uczestniczył także w ogólnopolskich zjazdach Związku Miast Polskich, działając na rzecz zwiększenia znaczenia Lublina jako miasta wojewódzkiego.
W latach 1931–1932 pełnił funkcję dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie, ciesząc się powszechnym szacunkiem za wiedzę prawniczą, rzetelność i gotowość niesienia pomocy najuboższym.
Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1925).
Zmarł tragicznie 26 października 1934 roku w Lublinie, popełniając samobójstwo w niewyjaśnionych okolicznościach. Pogrzeb Jana Turczynowicza zgromadził tłumy mieszkańców miasta, którym poświęcił całe dorosłe życie.
Jego dorobek w dziedzinie samorządu, prawa, urbanistyki i życia społecznego uczynił go jedną z najważniejszych postaci Lublina okresu II Rzeczypospolitej.