konspirator, zesłaniec
Konspirator, zesłaniec i administrator dóbr ziemskich, związany z ruchem niepodległościowym i represjonowany za działalność polityczną. Absolwent Gimnazjum Lubelskiego, w młodości zaangażowany w działalność spiskową, a po zesłaniu związany z ordynacją Zamoyskich i służbą leśną w Królestwie Polskim.
Urodził się w 1818 r. we wsi Połódze w powiecie łukowskim. Nauki pobierał najpierw w Łukowie, a następnie w Gimnazjum Lubelskim, które ukończył w 1838 r. Po szkole powrócił do rodzinnego gospodarstwa, które prowadził przez kilka lat, a następnie pełnił funkcje zarządcy w różnych majątkach ziemskich na terenie Lubelszczyzny.
W połowie lat czterdziestych XIX wieku zaangażował się w działalność konspiracyjną. W 1846 r., w obawie przed aresztowaniem przez władze rosyjskie, usiłował zbiec do Galicji. Ujęty i wydany przez Austriaków, został oskarżony o udział w spisku i uwięziony w Cytadeli Warszawskiej. W 1849 r. wcielono go do Korpusu Syberyjskiego. Służbę wojskową odbywał w Krajach Zabajkalskich, m.in. w Nerczyńsku, aż do 1857 r., kiedy uzyskał zgodę na powrót do Królestwa Polskiego, pozostając jednak pod stałym nadzorem policyjnym.
W 1859 r. podjął pracę jako leśniczy w majątkach księstwa ordynacji Zamoyskich, a następnie został zatrudniony w leśnictwie krzeszowskim na terenach powiatu janowskiego. W okresie powstania styczniowego został oskarżony o znieważenie żołnierza rosyjskiego, za co ukarano go trzymiesięcznym osadzeniem w więzieniu i utrzymano pod nadzorem policyjnym.
Ostatnie lata życia spędził jako administrator majątku w Bychawie, gdzie też zmarł w 1887 r.
Bibliografia
Archiwum Szkolne I LO im. Stanisława Staszica w Lublinie.
„Dziennik Lubelski”, nr 132/1887.
S. Kieniewicz, Konspiracje i zesłania w Królestwie Polskim 1815–1864, Warszawa 1984.
J. Ziółek, Społeczeństwo Lubelszczyzny w dobie powstania styczniowego, Lublin 1973.
Akta Ordynacji Zamoyskiej, Archiwum Państwowe w Lublinie.