powstaniec styczniowy, sybirak, publicysta, społecznik
Urodził się 15 lipca 1843 roku w Kłodnicy koło Bełżyc. W 1860 roku ukończył Gimnazjum Gubernialne w Lublinie, po czym rozpoczął studia wyższe – najpierw w Kijowie, następnie
w Warszawie. Przerwało je wybuchające powstanie styczniowe. Wiercieński wstąpił
do oddziału generała Mariana Langiewicza i uczestniczył w walkach pod Wąchockiem, na Świętym Krzyżu, pod Staszowem oraz Małogoszczą. W tej ostatniej bitwie dostał się do niewoli. Po pobycie w carskich więzieniach w 1864 roku został zesłany na Syberię na pięć lat.
Po powrocie osiadł w Niezabitowie, gdzie próbował prowadzić gospodarstwo, jednak zrujnowany materialnie przeniósł się w 1880 roku do Nałęczowa. Tam rozpoczął działalność naukową i publicystyczną, poświęcając się obronie polskości regionu, zwłaszcza Chełmszczyzny. Był gorliwym dokumentalistą, gromadząc materiały dotyczące historii, kultury i demografii wschodnich rubieży Królestwa Polskiego.
Podczas I wojny światowej, gdy Lubelszczyzna znajdowała się pod okupacją austro-węgierską, Henryk Wiercieński zorganizował Biuro Statystyczne, które rejestrowało straty wojenne w 27 powiatach regionu. Jego najważniejsze dzieła to Opis statystyczny guberni lubelskiej oraz Pamiętniki, cenne źródła historyczne i społeczne.
W uznaniu jego zasług 5 sierpnia 1921 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 16 października 1923 roku w Lublinie.
Dziś jego imię noszą ulice w Chełmie, Lublinie i Nałęczowie – miejscach, gdzie zostawił trwały ślad jako patriota i niestrudzony działacz społeczny.