oficer Wojska Polskiego, generał brygady, dowódca w Powstaniu Warszawskim
Urodził się 27 maja 1895 r. w Nasutowie pod Lublinem w rodzinie ziemiańskiej. Od 1906 roku uczył się w Prywatnej Szkole Filologicznej im. Staszica w Lublinie (PSF), którą ukończył z maturą w 1914 r. W maju 1915 r. został wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do szkoły oficerskiej w Kijowie. Po jej ukończeniu walczył na froncie w szeregach Pułku Strzelców Syberyjskich. W styczniu 1918 r. przedostał się do Bobrujska i wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po jego rozwiązaniu powrócił do kraju i rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, które przerwał, by wstąpić do Wojska Polskiego.
Współorganizował 36. pułk piechoty Legii Akademickiej, z którym walczył w wojnie polsko-bolszewickiej – ranny w bitwie pod Duniłowiczami (1920). W 1923 r. awansowany na majora, pełnił funkcje dowódcze m.in. w 28. Dywizji Piechoty i Dowództwie Okręgu Korpusu I. Ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie (1930–1932), następnie wykładał w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był także dyrektorem nauk. W 1938 r. został dowódcą 36. pułku piechoty LA i dowodził nim podczas kampanii wrześniowej 1939 r., m.in. w walkach pod Brwinowem i w obronie Modlina, gdzie został ranny. Uniknął niewoli.
W czasie okupacji pracował w magistracie Warszawy i działał w konspiracji. Od 1940 r. był związany z Polskim Związkiem Wolności, a od 1942 r. pełnił funkcję szefa Wydziału Wyszkolenia Piechoty Komendy Głównej AK. Autor konspiracyjnej „Instrukcji walki powstańczej”.
W Powstaniu Warszawskim został mianowany dowódcą Grupy „Północ”, kierując obroną Starego Miasta. Po kapitulacji dzielnicy został zastępcą płk. „Montera” (Antoniego Chruściela), a następnie zastępcą dowódcy Warszawskiego Korpusu AK. Brał udział w rozmowach kapitulacyjnych AK z Niemcami. Po upadku Powstania trafił do obozów jenieckich, a następnie do KL Neuengamme.
Po wojnie przebywał w strefie brytyjskiej, gdzie dowodził polskimi obozami wojskowymi. Od 1947 r. mieszkał w Londynie. Był współzałożycielem i długoletnim przewodniczącym Stowarzyszenia Polskich Kombatantów oraz członkiem Rady Narodowej RP na uchodźstwie. W 1964 r. mianowany generałem brygady przez gen. Władysława Andersa.
Zmarł 17 stycznia 1974 r. w Londynie. Pochowany na Cmentarzu Gunnersbury.
Odznaczenia:
- Krzyż Złoty, Srebrny i Kawalerski Orderu Virtuti Militari
- Krzyż Komandorski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
- Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)