Obraz jest czarno-białą, klasyczną ryciną portretową przedstawiającą Feliksa Żochowskiego. To portret popiersiowy, wykonany na podstawie pośmiertnego portretu przez artystę o nazwisku Bałukiewicz – informacja ta znajduje się w podpisie pod ilustracją. Opis osoby na portrecie: Mężczyzna w średnim lub starszym wieku. Twarz okrągła, pełna, z wysokim czołem i gładką, łysiejącą głową – włosy widoczne jedynie po bokach. Brwi grube, lekko wygięte, oczy małe, spokojne, patrzące wprost na widza. Nos prosty, usta zamknięte, neutralny wyraz twarzy, nie uśmiecha się. Na twarzy widoczne są delikatne zmarszczki, co świadczy o dojrzałym wieku. Broda gładko ogolona, ale po bokach twarzy – wzdłuż policzków – widoczne są krótkie, starannie przystrzyżone bokobrody (zarost biegnący od uszu ku dołowi, ale bez łączenia z brodą). Ubrany w elegancki, ciemny surdut (długi, dopasowany żakiet) zapinany wysoko pod szyją. Pod nim widać białą koszulę z wysokim kołnierzykiem oraz ciemny krawat lub musznik starannie zawiązany. Całość otoczona jest owalną ramką graficzną w stylu klasycznym, jakby delikatnie ryta. W tle nie ma żadnych szczegółów – postać wyłania się z lekko cieniowanego tła. Podpis pod ilustracją (czytelny tekst): „Feliks Żochowski. (Podług pośmiertnego portretu, wykonanego przez Bałukiewicza).” Wrażenie ogólne: Portret jest wykonany z dużą starannością i dbałością o detale twarzy i stroju. Nadaje powagi i szacunku przedstawionej postaci. Styl ilustracji sugeruje XIX-wieczne pochodzenie, co pasuje do stroju i sposobu wykonania. Tło nie zawiera żadnych elementów rozpraszających uwagę – skupienie jest całkowicie na twarzy i wyrazie osoby portretowanej.

Żochowski Feliks (1802-1868)

gramatyk

Gramatyk, nauczyciel i badacz języka polskiego, Feliks Żochowski należał do grona wybitnych pedagogów XIX wieku, którzy łączyli działalność dydaktyczną z zaangażowaniem społecznym. Jego kariera naukowa i dydaktyczna, przerwana przez represje popowstaniowe, pokazuje losy wielu intelektualistów epoki porozbiorowej.

Urodził się 15 sierpnia 1802 r. w Żeleźnikach, w powiecie węgrowskim. W młodości przeniósł się do Lublina, gdzie rozpoczął naukę w prestiżowym Gimnazjum Wojewódzkim – kontynuatorze tradycji edukacyjnych Szkoły Wydziałowej. Placówka ta, funkcjonująca w okresie Królestwa Polskiego, odgrywała ważną rolę w przygotowaniu uczniów do studiów wyższych, oferując program klasyczny i języki obce.

Po ukończeniu gimnazjum Feliks Żochowski podjął studia na Wydziale Nauk i Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1828 r. uzyskał stopień magistra. W ramach dodatkowego kształcenia uczęszczał również na kurs starożytności hebrajskiej. Pracę zawodową rozpoczął jako nauczyciel języka polskiego w warszawskiej Szkole Wydziałowej. Równolegle kontynuował studia matematyczne na Wydziale Filozofii UW, jednak przerwał je w związku z wybuchem powstania listopadowego.

Feliks Żochowski zaangażował się czynnie w działalność patriotyczną, służąc w artylerii Gwardii Narodowej. Po upadku powstania kontynuował pracę pedagogiczną w Szkole Rabinów w Warszawie, gdzie wykładał język polski. Jako osoba uznana przez władze rosyjskie za politycznie niepożądaną, został wkrótce przeniesiony do Gimnazjum Gubernialnego w Warszawie.

W 1842 r. został profesorem Instytutu Szlacheckiego w Warszawie, instytucji wychowującej młodzież arystokratyczną. Od 1859 r. pełnił funkcję etatowego nadzorcy Szkoły Powiatowej Filologicznej. W 1862 r. objął stanowisko dyrektora Gimnazjum w Radomiu, z którego odszedł na emeryturę w 1865 r.

Był autorem licznych prac poświęconych językowi polskiemu, z których część krążyła w odpisach wśród nauczycieli i uczniów, stanowiąc cenne źródło wiedzy o gramatyce języka ojczystego.

Feliks Żochowski zmarł 20 stycznia 1868 r. w Warszawie.

Bibliografia
– „Słownik biograficzny miasta Lublina”, red. T. Radzik, Lublin: Wydawnictwo UMCS, 1995.
– S. Konarski, Szkolnictwo Królestwa Polskiego w dobie konstytucyjnej (1815–1830), Warszawa: PWN, 1981.
– A. Kamińska, Filologia w służbie narodu. Nauczyciele języka polskiego w XIX w., Lublin: TN KUL, 2009.

Znani Absolwenci